समाचार

सम्झनाका बुवा भ’क्का’निदै भन्छन ! ‘छोरी जन्माउने सबै पापी हुन्, म पापी हुँ’ ! ‘मेरी फूलजस्ती छोरी ….

प्रताप ओली, बझाङ – बझाङमा ब ला त्का रपछि ह त्या गरि एकी १२ वर्षिया स म्झना कामीका बुवा बिकास भारतबाट आएका छन्। भारतबाट आएदेखि बिकास चैनपुरस्थित एक सानो ब न्द को ठाभित्र छन्। जतिखेर पनि आँ खाभ रि आँ शु आइ रहन्छन्। रुँ दै भन्दै थिए ‘छोरी जन्मा उने सबै बुबा पा पी हुन् । म पनि पापी बुबा हुँ। तीन हप्ता अगाडी मेरी छो रीले त्यता बाट स्या न्डल ल्या इदिनु है बाबा भ नेकी थिइ।

स्थानीय शेर कामी दाइको हा तमा स्या न्डल प ठाएको थिएँ। मैले पठा एका स्या न्डल पनि नलगाइ छो डेर गइ मेरी छोरी। फूलजस्ती छोरी त्यो पा पीले चट क्कै चुँ डेर ल ग्यो। उसका कति सपना थिए सबै अधु रै रहे। छोरीलाई नदेखेको ४ वर्ष पुग्यो।’ छो रीको ब ला त्का री र ह त्या रालाई कि त फाँ सी कि त आ जिवन जे लमा स डाए मा त्रै मेरि छो रीले न्या य पा उँछ भन्दै छा ती पि टिपि टी रो इरह न्छ न्,,,, वि कास। स म्झना १२ व र्षीया जे ठी छोरी,,, हुन्। त्य सपछि ४ बहिनी र एक भाइ छन् सम्झ नाका।

सम्झना सहित तीन बहिनी बाजे ब ज्यैसँग थिए भने दुई बहि नी र एक भाइ भा रतमा बुबा आमासँग थिए । विकास गाउँमा गरिखाने वातावरण नहुँदा २०५८ सालमा भारत छिरेका थिए। त्यसपछि एउटा छोरीको आँ खामा स मस्या आ उँदा धेरै खर्च भयो तर आँ खा काम नलाग्ने गरी बि ग्रीयो। दुखै दुखले भरि एको विका सको जी वनमा दै वले ठू लो ब्र जपा त पा रिदियो। फू लको को पिला ज स्तै फ क्रिन ला गेकी सम्झना बुबा र भा इलाई नदे ख्न पा एर यो संसारबाट विदा भइन्।

सम्झ नाका लागि वि कासका श ब्द:

“माफ गर्नू छोरी, म स बैभ न्दा ठू लो अ पराधी हुँ। मैले नै क सैले ब ला त्का र ग रोस्, क सैले नि र्मम तरि काले ह त्या ग रोस् भनेर तँ लाई ज न्मा एको रहे छु। त्यो म न्दिर भित्रको दे वता जा नोस्। मेरी छो री त्यो पा पीले थि चिकु टी ब ला त्कार गरेर मा¥यो। म न्दिरभि त्र मेरी छो री कति रो ई हो ली ? क ति चो टि त ए बाबा, ए आमा भनी हो ली तर म त उसको त्यो चि च्या हट सुन्ने अ वस्था मा थिइनँ। म क सरी भनूँ ?

के मैले आ फ्नी छोरी घरमा बुबा आमासँग रा ख्न न पाइने हो ? के मैले त्यो पा पीको सुन चो रेर ल्याए को थिएँ र मेरी छोरीको सुन लु ट्न यत्रो दु स्साहस ग¥यो ? सरकार ! छो रीका ला गि न्या य दि लाइ दे, हो इन भ ने मेरो नाग रिकता बुझा इदि न्छु। म लाई दे श निकाला गरि दे। यदि म यो देशको नागरिक हुँ, मेरी छो रीको लु टपा ट, ब ला त्का र र ह त्या हुँ दा अ परा धीलाई फा सी हु ने का नुन ब नाइ दे। हा मी बु बा पा पी भ इस क्यौँ, अ ब त अ ति भो।

छो रीचे लीको जी वनली ला स किन ला ग्यो। अ परा धी खु लेआ म गा उँघ रमा डु ल्न था ले। हा मी गरि ब, दी नदुःखी का आ वाज सु न्ने को छ ? हा म्रो र गत/प सिनाको म हत्त्व बु झ्ने को छ ? मे री छो रीको ह त्यारा रा जेन्द्र बोहरा नै हो। ऊ यदि ह त्या रा हो इन भने मेरी छो रीलाई मा र्नुभ न्दा एक ह प्ता अ गाडि ’का नका मु न्द्रा दे’ किन भ न्यो ? किन मेरी छो री लाई ध म्क्या यो ?

उस का अ घिल्ला अ पराध पनि धेरै छन्। मेरै घर भन्दा प ल्लो घर की एक बा लि का लाई पनि उ सले ब ला त्का र गरेर ‘ब च्चा बसे म जि म्मा लि न्छु’ भन्दै का गज गरेर ५ सय रुपैयाँ दि एर घट ना था मथु म पा रेको छ। त्यो न रपि चा सबा हेक मेरी छो रीको ह त्या रा अरु को ही हुन स क्दैन। त्य सला ई प्रह रीले बा हिर नि का लो स् न मा त्र, जनका रबा ही गर्छौं हा मी। वि कास गा उँमा ग रिखा ने वा ताव रण न हुँदा २०५८ सालमा भारत छि रेका थिए।

त्य सपछि ए उटा छो रीको आँ खामा स मस्या आ उँदा धे रै खर्च गरे, तर आँ खा का म न लाग्ने गरी बि ग्रियो। दुःखैदुःखले भरि एको वि कासको जी वनमा दै वले ठू लो व ज्रपा त पा रिदि यो। फू लको को पिला ज स्तै फ क्रिन लागे की सी ताले बुबा र भाइलाई दे ख्नै न पाई सं सा रबाट बि दा भइन्।”

Related Articles

Back to top button
Close